June 2026 – Page 10 – PervoCvet

— Ćerko, odlučili smo prodati tvoj auto, brat ima problema, a ti i pješice šetaš, — ali roditelji nisu očekivali što će odgovoriti kći„Mama, umjesto automobila uzimam staru Fiatu koju sam sakrio u podrumu i tako ću i dalje ići svojim putem, ali uz osmijeh i čašu rakije za svaku kilometarsku priču.“

Matea stajala je uz prozor svoje jednosobnice u Gornjoj Dubravi, gledajući kako kiša pretvara listopadno

– Ți-am zis eu: du-te să mănânci acolo unde ai dus banii! Și să iei și micul dejun, de fapt, tot acolo – spuse soția, așezându‑se în fotoliul ei, cu un deget în tricot.

**Jurnal, 12 iulie 2026** Lumină! Ești acasă? strigă-mă soția mea, Cătălina, când deschid ușa apartamentului

– Djevojčice, koga tražiš? – Upitala sam. – Tražim mamu, niste li je vidjeli? – Pažljivo me je pogledala mala djevojčica, oko šest godina.

**Dnevnik 11. prosinca 2026.** Danas sam se ponovno suočila s onim malenim, sivičastim dječjim licem

Marina je već išla spavati kad je iznenada netko zakucao na vrata. Nataknula je haljicu i otišla otvarati. Muž Marine, Stjepan, išao je za njom. Na pragu je stajao susjedov dečko Nikola. – Učak Stjepane, dođite k nama – rekao je Nikola. – Majka želi nešto reći vama. Stjepan se obukao i pošao do Nikoline majke. – Što Marija od mene želi? – mrmljao je na putu. Stjepan uđe kod susjede, zagrabi stolicu i sjedi pored njenog kreveta. – Nedugo mi ostaje, Stjepane – rekla je Marija. – Neću dugo ostati… Moram ti otkriti tajnu… Stjepan iznenađeno gleda Mariju, ne razumije ništa.

Marija je već bila u krevetu, kad je iznenada čuo tapšanje na vratima. Skočio je u kuhinjski ogrtač i

„Ia! Ia! Degeaba te-am ascultat” – strigă o necunoscută la soțul meu și îi încredință un bebelușEl, surprins, ridică copilul în brațe, simțind cum fiecare bătăi de inimă din pieptul micuțului îi spune că viața i-a schimbat complet drumul.

10 iulie 2026 Astăzi am simţit nevoia să scriu în jurnalul meu, să scurg tot ce am purtat în piept de

Vera je pržila ćevape kad je muž ušao u kuhinju. – Vera, moramo razgovarati – odlučno je izjavio Igor. – Govori – odgovorila je žena. – Možda sjedneš, normalno me poslušaš? – u Igorovom glasu se čulo nestrpljenje. – Nikad, moram gledati ćevape – odgovorila je supruga. – Što si mi htio reći? – Ja… – Igor se zapleo, jedva birajući riječi. – Sretao sam drugu ženu… Odlazim od tebe! – Čestitam ti. I jako mi je drago zbog tebe! – smireno je rekla Vera. – Kako to čestitam? Kako to da mi je drago? – muž je iznenađeno pogledao ženu. Ali Igor nije mogao ni zamisliti što je Vera u tom trenutku smišljala.

13.listopada 2023. Danas sam opet sjedio za stolom u kuhinji dok sam pripremao švedske šnicle, a odjednom

Muž se vratio kući, tiho je objavio da mu je rođeno dijete – svijet mi se zaplesao pred očimaSuze su mi se slijevale niz obraze dok sam shvaćala da je sve što smo ikada željeli sada stvarnost.

Vratio sam se kući u suterenu starog zgrade na Ilici u Zagrebu i mirnim glasom najavio da nam se upravo

Vira prăjea chiftele când bărbatul a intrat în bucătărie. – Vira, trebuie să vorbim – a declarat hotărât Igor. – Vorbește, – a aruncat femeia. – Poate te așezi, să mă asculți? – în glasul lui Igor se auzea nerăbdarea. – Nu pot să nu mă uit la chiftele, – a răspuns soția. – Ce voiai să-mi spui? – Eu…, – Igor a ezitat, căutând cu greu cuvintele. – Am întâlnit o altă femeie… Te las! – Te felicit. Și îmi bucură mult pentru tine! – a spus calm Vira. – Ce vrei să spui cu „te felicit”? Ce vrei să spui cu „îmi bucură pentru tine”? – bărbatul s-a uitat uimit la soție. Dar Igor nici nu își imagina ce gândea Vira în acel moment.

22 aprilie 2026 Jurnalul meu Astăzi am aprins aragazul și prăjeam chiftele de porc când a pășit în bucătărie

Moja kći i zet umrli su prije 2 godine – a onda su unuci vikali: „Bako, pogledaj, to su naša majka i otac!“

Moja kćerka i zet poginuli su prije dvije godine a onda, jednog dana, unuci su zakričali: Bako, gledaj

«Gospode, imamo troje vlastitih…» — priča o tome kako je tuđi dječak postao našKad smo ga prvi put primili pod krovom, shvatili smo da je njegov smijeh već postao zvuk koji ispunjava naš dom.

Gospode, da nam je troje vlastitih! Marija teško pada na kauč, drži se za glavu. Marko gleda u nju mrzovoljno