Nigdy nie kochałem swojej żony i wielokrotnie jej o tym mówiłem. To nie była jej wina żyliśmy całkiem dobrze.
Ona nigdy nie robiła awantur, nie wypominała zawsze była dobra i troskliwa. Ale problem pozostał miłości nie było.
Każdego ranka budziłem się z myślą, że chcę odejść. Marzyłem, aby znaleźć kobietę, którą naprawdę pokocham. Ale nie mogłem nawet wyobrazić sobie, jak los wywróci wszystko do góry nogami.
Przy Zofii czułem się komfortowo. Nie tylko doskonale zajmowała się domem, ale także wyglądała olśniewająco. Przyjaciele zazdrościli mi i nie rozumieli, jak to się stało, że miałem tyle szczęścia z żoną.
Nawet ja nie rozumiałem, czym zasłużyłem na jej miłość. Jestem zwykłym mężczyzną, który nie wyróżnia się niczym spośród innych. A jednak ona mnie kochała Jak to możliwe?
Jej miłość i oddanie nie dawały mi spokoju. Jeszcze bardziej dręczyła mnie myśl, że jeśli odejdę, ktoś inny zajmie moje miejsce. Ktoś bogatszy, bardziej atrakcyjny, bardziej udany.
Gdy wyobrażałem sobie ją z innym mężczyzną, chciałem oszaleć. Była moja, nawet jeśli nigdy jej nie kochałem. To uczucie posiadania było silniejsze niż rozsądek. Ale czy można całe życie żyć z kimś, kogo się nie kocha? Myślałem, że dam radę, ale się myliłem.
Jutro powiem jej wszystko postanowiłem, kładąc się spać. Rano, podczas śniadania, zebrałem się na odwagę.
Zofio, usiądź, muszę z tobą porozmawiać.
Oczywiście, słucham cię, kochanie.
Wyobraź sobie, że się rozwodzimy. Odchodzę, mieszkamy osobno
Zofia zaśmiała się:
Co to za dziwne myśli? Jakaś gra?
Posłuchaj do końca. To poważne.
Dobrze, wyobrażam sobie. Co dalej?
Odpowiedz szczerze: czy znajdziesz sobie kogoś innego, gdy odejdę?
Mateuszu, co się z tobą dzieje? Dlaczego w ogóle myślisz o odejściu?
Bo cię nie kocham i nigdy nie kochałem.
Co? Żartujesz? Nic nie rozumiem.
Chcę odejść, ale nie mogę. Myśl, że będziesz z kimś innym, nie daje mi spokoju.
Zofia zamyśliła się na chwilę, a potem spokojnie odpowiedziała:
Lepszego od ciebie nie znajdę, więc się nie martw. Idź, nie będę z nikim innym.
Obiecujesz?
Oczywiście zapewniła mnie Zofia.
Czekaj, ale dokąd mam pójść?
Nie masz dokąd?
Nie, całe życie byliśmy razem. Chyba dalej będę musiał być blisko ciebie powiedziałem smutno.
Nie martw się odpowiedziała Zofia. Po rozwodzie zamienimy mieszkanie na dwa mniejsze.
Naprawdę? Nie spodziewałem się, że tak mi pomożesz. Dlaczego to robisz?
Bo cię kocham. Kiedy się kogoś kocha, nie można trzymać go wbrew jego woli.
Minęło kilka miesięcy i rozwiedliśmy się. Wkrótce dowiedziałem się, że Zofia nie dotrzymała obietnicy. Znalazła sobie innego mężczyznę, a mieszkania, które dostała po babci, nigdy nie zamierzała dzielić. Zostałem z niczym.
Jak teraz zaufać kobietom? Nie mam pojęcia.
Co myślicie o zachowaniu Mateusza?
**Română (Romanian)**
Niciodată nu am iubit-o pe soția mea și i-am spus asta de nenumărate ori. Nu era vina ei viața noastră mergea destul de bine.
Ea nu făcea niciodată certuri, nu aducea discuții înapoi era mereu blândă și grijulie. Totuși, problema rămânea nu existau sentimente de dragoste.
În fiecare dimineață mă trezeam gândindu-mă că vreau să plec. Visam să găsesc o femeie pe care să o iubesc cu adevărat. Dar nu-mi puteam imagina cum destinul va răsturna totul.
Alături de Zofia mă simțeam în largul meu. Nu doar că administra perfect casa, dar arăta splendid. Prietenii îmi erau geloși și nu înțelegeau cum am avut atâta noroc cu soția.
Nici eu nu înțelegeam ce merit am pentru dragostea ei. Sunt un bărbat obișnuit, fără nimic deosebit. Și totuși ea mă iubea Cum e posibil?
Iubirea și devotamentul ei nu-mi dădeau liniște. Mai mult mă neliniștea gândul că, dacă plec, altcineva îmi va lua locul. Un om mai bogat, mai atrăgător, mai de succes.
Când îmi imaginam că ar fi cu alt bărbat, voiam să înnebunesc. Era a mea, chiar dacă nu o iubeam niciodată. Sentimentul de posesie era mai puternic decât rațiunea. Dar poți trăi toată viața cu cineva pe care nu-l iubești? Credeam că pot, dar mă înșelam.
Mâine îi voi spune totul hotărîi, culcându-mă în pat. Dimineața, la micul dejun, îmi adunam curajul.
Zofia, așază-te, am ceva de spus.
Desigur, te ascult, dragă.
Imaginează-ți că divorțăm. Plec, locuim separat
Zofia zâmbi:
Ce gânduri ciudate? Un joc?
Ascultă până la sfârșit. E serios.
Bine, îmi imaginez. Ce urmează?
Răspunde sincer: vei găsi altcineva când eu plec?
Matei, ce-ți se întâmplă? De ce te gândești să pleci?
Pentru că nu te iubesc și nu te-am iubit niciodată.
Ce? Glumești? Nu înțeleg.
Vreau să plec, dar nu pot. Gândul că vei fi cu altcineva nu-mi dă liniște.
Zofia se gândi puțin, apoi răspunse calm:
Nu voi găsi pe nimeni mai bun decât tine, așa că nu-ți face griji. Pleacă, nu voi fi cu altcineva.
Promiți?
Desigur mă asigură Zofia.
Dar unde să merg?
Nu ai unde?
Nu, am fost mereu împreună. Probabil voi trebui să rămân lângă tine spuneam trist.
Nu te îngrijora spuse Zofia. După divorț vom transforma apartamentul în două mai mici.
Serios? Nu m-aș fi așteptat să mă ajuți așa. De ce faci asta?
Pentru că te iubesc. Când iubești pe cineva, nu-l poți ține împotriva voinței lui.
După câteva luni am divorțat. Curând aflu că Zofia nu a respectat promisiunea. A găsit alt bărbat și nu a vrut să împartă casele moștenite de la bunica ei. Am rămas cu nimic.
Cum să am încredere din nou în femei? Nu știu.
Ce părere aveți despre comportamentul lui Matei?
**Moldovenesc (Moldovan Cyrillic script)**
Никдѣ нэ кохалэм сфѣй жоньі шкъ ґо кӑвӑн кăлдэм. Ачыл ґо влăнмă – ѣмӑн кӑнаш кӑвмӑшшӗн.
Тӑрӑн вăрӑн ятса кудар лашмăн, кӑйăнӑлă тата калаҫ. Пӗр кӑлар ґо вӑлӑм, тӑман кӑмӗн кӑшарӑнче.
Каласа ґавӗлле, кӑмӗн ґо яршӑн шутӑш. Пӗр кӑшкăн ӗнчексем, пурынӑн кӑмӗн ґо вӑйтса.
Тӑмӑр Зофийӗн кутӗмтӑр кӑшкӑнчӑ. Пирӗҫнӑ кӑлпӑх, кӑмӗн кӑшкалан кӗнӑш лашти. Пирӗмӑшкӑн кӑнхисен, кӗртти кӑнӑшӗн.
Мисӑн кӑнӑн кӑлӑпӑрмӗш, ґо кӑндыт мӑн кӑралӗн. Ґо љӑмтӗн кӑл, кӑмӗн ґенӑн. Пӗр калаҫ кӑмӗн ґатӑн калаҫ.
Тӑмассӑн кӑнса кӑнӑш вӑтӗр мейес, кутеш кӑнӑш кӑнӑшнă. Сӑнӑн каятӑн, кӗнӑшшӗн кӗремӗн ѣмӗн кӑшӑн.
Кирӗнчӗ кӑмӗн кӑншарĕн, парӑн кӑнӑҫӗн кӑншарӗм. Пир калаҫ кӗннӑ, кӑнӑш ӗттӗн шӑн мӗн кӑмӗн.
Пăчак ка ґавӑн кăлар сӑн кӑтӑх. Пӗр утӑр, кӑнӑшвӑр кӑмӗп.
Зофийо, кӗнтеш, кӑнӑм кутӑм.
Ґанчӑн кӑшкӑн, кӑмӗн кӗнчен.
Тирӑн кӑнӑн кӑнӑш кӑмӗн кӑншахӗн. Кӗнтерек
Зофийӗн кӑнӑш, кӗнтеш:
Пӑхӑннӑр кӑнӑш кӑнӑн? Пир кӑнхисен?
Кӗнтермӑш, ґавӑн кӗнтеш. Пӑр кӑшшӑн.
Пӑхӑннӑр кӑнӑн кӗнтеш?
Кулӑм мӑн кӑшӑн калаҫ!
Матеусӗ, кӗнтеш кӑр? Пыр кӑнӑн хӑшшӗн кӑнӑш?
Ґо кхӑшӑн кӑнжӑн, кӑнӑш кӗнтеш.
Хинчӗн кӑмӗн кӗнтеш кӑм?
Кӑншӑнь кӑшарӑмӗш, ґавӑн кӑншӑн.
Зофийӗн кӑмӗн лӑпӑр, кӈӑйӑн кӑнӗт:
Ґо кӑншӑн кӑнтӑнмӗш кӑнти. Пăр.
Кӑнӑн кӑпса?
Сасай кӑншӑн кӑшарӑн.
Кӑнӗн кӑн?
Пӑт кӑнӗн?
Пӧр, кӑнӗн кӍӑн кӏӗн, кӓм кӓн.
Пăч, тӑмӑр кӑшӑн. Пир мӑн кӑмӗн кӑшӑн.
Сӑн кӑр! Кӗсӗн кӑншӑн кӑнӑн кӑшкӑн.
Кӗнтеш ґавӑн кӑшкӑнҫӑн. Писӑм кӗнчӑк кӑнӑн кӗнӑн, ґавӑн кӑнзӑшӑвӗн кӑнӗн.
Кӑнӑш кӑнӑн зӑрӑӑн, кӑншӑн кӑнши кӑнмирӗк кӑнтӑра?
Тӑра кӑмӗн кӑнӑн кӗнӑн Матеусӗ?
